گل هیاهو

چه عجیب است هوای دل من

                که پریشان وغمین

         سوی هر رهگذری

                  کاسه ی چشم به دست

   خنده و مهر گدایی می کرد!!

امشب از آسمان دیده ام پولک های اشک به وسعت

دریاچه ی عشق می بارند.

امشب خواب گلدان شمعدانی خانه به آمدنت تعبیر نشد.

امشب دل بی قرار من بی صدای گام های استوارت آرام

نگرفت.بی بهانه قلبم را شکستی.

احساس روشن آسمان منور کنی و تو می توانی آواز

گل ها پیوند بزنی.

یک آسمان نگاهت با تمام ستارهایش محتام.

شبی تاریک و غم انگیز است.همه جا بوی غم گرفته.در و دیوار خانه میگریند.دلم گرفته,به اندازه ی تمام روزهای عمرم دلم گرفته چشمانم مثل همیشه بارانی است.سخت است رفتن راهی دشوار برای هرگز نرسیدن سخت است.دلم میخواهد به حال خود گریه کنم .دلم برای خودم میسوزد.برای دل تنگم هیچ دوایی ندارم.مدتهاست حتی عکست را هم ندیدم,برق چشمانت مجنون ترم میکند.دوستت دارم,دوستت دارم به وسعت قلب پاکت,قلبی که همیشه در کنج دلم جای دارد.هستم و خسته ام از همه چیز و همه کس.تمام زندگی من تو هستی ولی تو را ندارم زندگی نداشتن و زندگی کردن زجر آور است.مثل اکسیژن نداشتن و به زور نفس کشیدن است.خسته شدم,خسته شدم از به زور زیستن از نامردی های روزگار خسته شدم.تا کی به خود امید دهم؟به چه چیز امیدوار باشم؟به دروغو ریا و بدی های روزگار یا به چشمان فریب دهنده ی تو؟آن عاشقانی که برای تو پرپر شدند و رفتند, رفتند تو بگو ما که مانده ایم به چه امیدوار باشیم؟؟

در این سرای خاموش یاد گرفتم با ترنم عشقی پاک به زیباترین شکل تو را بسرایم وقتی خالق دوست داشتن تو هستی به چه زبانی بگویم دوست دارم خدایا اندکی از عشق تو را با دنیا عوض نمی کنم آن را بر من ببخش